بین سازمان اطلاعات ایران و آمریکا و اسرائیل یه مسابقه برگزار می شه(همین سازمانه دیگه ، نه؟)
قرار می شه برای هر کدوم توی یه جنگل یه خرس رو ول کنن ببینن کدوم زودتر می گیردش.
اول آمریکایی ها ۳ روز وقت می ذارن بعد خرسه رو می گیرن میارن.
نوبت اسرائیل که می شه ، کار رو ۲۴ ساعته انجام می دن.
ایران که نوبتش می شه ، بعد ۳ ساعت یه خرگوش خونین و مالین رو کشون کشون میارن در حالی که می گفته: من خرسم!به خدا من خرسم!

همین جا خوب است.

همین جا که تو صدای نفس هایم را می شنوی.

این روزها دلم نمی خواهد بنویسم.

و اگر بنویسم ، کسی نمی خواند.

این روزها تنها فریاد ، الله اکبر است،

حتی اگر زیر لب ادا شود.

این روزها همه با هم دعوا دارند.

کسی حوصله ی دیگری را ندارد.

حتی مادرها هم دیگر صمیمی نیستند.

همین جا خوب است.

من که قرار نیست همیشه اینجا بمانم،

و همیشه گوش های دیگران از حرف هایم پر و خسته شود؛

و خودم دیگر نخواهم صدای کسی را بشنوم.

همین جا خوب است.

من می خوابم و تو گوش کن،

به درد دل هایم

به نگرانی هایم

به دردهایم

به آرزوهایم

من می خوابم و تو می شنوی.

بی آنکه من بگویم.

بی آنکه درد من را ، در درد جمع گم کنی.

و وقتی بیدار شوم،

چشمان تو هم مثل هوای دلم بارانی است.

همین جا خوب است.

همین جا که تو صدای نفس هایم را می شنوی…